Vá !

Núna seinustu daga hef ég farið upp á Þjóðarbókhlöðu að læra í eyðunum mínum. Þeir sem hönnuðu húsið hafa greinilega haft það í huga að það yrði sem þægilegast og notendavænst. Þarna eru nútímaþægindi sem fyrirfinnast ekki í nýjustu húsakinnum háskólans, eins og t.d. rafmagnsinnstungur, en þær fyrirfinnast t.d. ekki í Öskju. Eitt finnst mér þó vera eilítið yfir strikið. Það eru lítil gashylki útum alla bygginguna sem innihalda eflaust eitraðar gastegundir. Það þarf s.s. að brjóta svona gler til að taka í handfang sem leysir eflaust þessi gös úr læðingi, þannig að hryðjuverkamenn þurfa ekkert að vera að hafa fyrir því að koma með gasið. Það er bara á staðnum og það eina sem þeir þurfa að gera er að brjóta glerið og toga. Skemmtileg pæling samt að þeir geta ekki komið með byssur, vegna þess að það er málmleytarhlið á fyrstu hæðinni. Kannski gert til að spara þessum ódæðismönnum pening í formi byssukúlna, og kannski að minnka álagið á bak þessara pörupilta. Alminnilegur sjálfvirkur riffill getur vegið um 10 kíló hlaðinn og það er ekkert grín að hlaupa með svoleiðis kvikindi upp allar þessar tröppur.

Hægðir!

Ég var á tónleikum með Blonde Redhead. Þetta eru einir bestu tónleikar sem ég hef farið á. Skúli Sverrisson bassaleikari var þarna að hita upp fyrir BRH með sitt eigið al-íslenska band. Hilmar Jenson á gítar, Jóhann á keys, Hildur á selló, Ólöf á fiðlu og selveste Skúli á bassa. (Ég vona að ég sé að fara með þessi nöfn rétt, svo koma eftirnöfnin seinna, eða aldrei). Þvílík innlifun og samspil. Það gjörsamlega lak af sviðinu músík og tilfinningaflóð. Hefði ég verið einn í Austurbæ þá hefði ég grátið mig þurran. Þetta var ólýsanlegt. Síðan kom slowblow. Síðan var það Blonde Redhead. Hörku trommari sem lamdi allt í köku, allt til fyrirmyndar á þeim bæ. Skúli að gera gott mót. Söngkonan var einkar tilkippileg. Og allur hljóðfæraleikur til fyrirmyndar. Skemmti mér konunglega. Takk 3h fyrir miðann og takk Skúli Sv. fyrir músíkina.